شـمع می سوخت و آب می شد و به پروانه که داشت جلوی چشمش پر پر می شد نگاه ميکرد.

ياد چند دقيقه ی پيش افتاد که ای کاش حرف پروانه رو قبول ميکرد.

آخه اون دو تا ميخواستن به هم ثابت کنن که کی عاشق تره ...

شـمع به پروانه گفت : تو هيچوقت منو بغل نـميکنی لابد دوستم نداری ديگه.

پروانه ناليد و گفت : آخه کی ديدی يه پروانه يه شـمع رو بغل کنه ، حتما بقيه يه چيزی ميدونستن که اين کار رو نکردن.

ببين من ميترسم شايد اين کار باعث جداييمون بشه.

شـمع خوشگلم من نـميخوام تو رو از دست بدم .

ولی شـمع با اين حرفای پروانه قانع نـمی شد : اون قديـما رسـمشون اين بوده ، چه ميدونم شايد دلشون نـميخواسته.

پروانه آهی کشيد و گفت: خوب اگه رسم بوده پس بذار باقی بـمونه ، چرا بايد عوض بشه يا زير پا گذاشته بشه؟!

شـمع باز با اعتراض گفت : نـميخوام ! تا کي بايد به حرف قديـمی ها تکيه کنيم و از خودمون چيزی نداشته باشم.

پس پيشرفت واسه چيه ؟

عشق اينجوری که فايده ای نداره ...

شـمع بغض کرده بود و پروانه نـميتونست اينو تـحمل کنه آخه شـمع رو خيلی دوست داشت .

جلو رفت و صورت شـمع رو تو بال هاش گرفت و بعد توی بغل خودش فشرد.

شـمع يه دفعه بغضش ترکيد و اشکاش چکيد رو بال های پروانه ...

يهو ديد پروانه داره بی جون ميشه و بالـهاش دارن ميسوزن .

جيغ کشيد و رهاش کرد و پروانه توی شعله های اشک شـمع سوخت.

شـمع حالا از غم عشقش آب شده و جز يه شعله ی کوچيک روی سرش که هر لـحظه داره کم سو تر ميشه چيزی براش نـمونده...